Muziek, de rode draad | Luchtalarm Blog 3 |

 - Dit blog is geschreven door Melissa Duijn, Productioneel verantwoordelijke bij Groot Wild -

Het heeft mij welgeteld anderhalf uur geduurd voordat ik de eerste zin op papier heb gezet. Achterblijven kon ik niet, zowel Biza als Chantal gingen mij al voor, er moest een blog van mijn hand komen. Sinds deze wetenschap kijk ik er al enorm tegen op. De normaal zo nuchtere en redelijk stressbestendige ik krijgt hier toch wel de kriebels van. Waarom? Ik ben dyslectisch.

Al sinds mijn jeugd merkten mijn ouders en basisschool-docenten dat ik anders was. Zelfs al in de kleuterklas bleek dat ik anders functioneerde dan de rest van de kinderen. Toen ik afgelopen week mijn kamer in het ouderlijk huis opruimde kwam ik allemaal kunstwerkjes tegen van toen ik jong was. Het merendeel van de tekeningen was ondertekend met Assilem, Melissa achterstevoren geschreven, en ook nog in spiegelbeeld. Graag had ik jullie willen vertellen dat ik toen al mijn kunstwerken maakte onder deze koele pseudoniem, maar helaas was de oorzaak dyslexie.

Toen mijn klasgenootjes begonnen te lezen in groep drie en binnen no-time door de AVI-niveaus heen schoten, bleef ik zwaar achter. Tot mijn frustratie had ik met lezen de grootste moeite, met schrijven al helemaal. Zowel van mijn ouders als remedial teachers kreeg ik dagelijks bijles tot aan groep 8. Toen ik in groep 8 de veelbesproken Cito-toets maakte kwam daaruit dat mijn lezen en schrijven ver onder het gemiddelde lag. Vanuit de basisschool kreeg ik een IVBO (individueel voorbereidend beroepsonderwijs) advies voor de middelbare school, terwijl mijn rekenen en ruimtelijk inzicht juist boven het gemiddelde lagen.

22140407_10155247651569032_1355031845_o.jpg

Ondanks dat ik me onzeker voelde en soms werd uitgemaakt voor dom omdat ik nog op AVI-Niveau 6 las in groep 8, heb ik wel een fijne basisschooltijd gehad. In groep 6 heb ik mijn grootste liefde leren kennen, muziek. Na algemene muzieklessen op het CKV kreeg ik de mogelijkheid van mijn ouders om mij te specialiseren in het bespelen van een muziek instrument; harp. Eindelijk had ik iets gevonden waar ik wél in excelleerde en beter in was dan de ‘rest’. Mede door muziek te maken heb ik meer zelfvertrouwen gekregen en vond ik iets waarin ik mij kan uiten en niet ‘anders’ door voelde.

Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, pleitten mijn ouders ervoor dat ik in mocht stromen in een HAVO/VWO-klas. Dit lukte en ik koos ervoor om naar het Helen Parkhurst te gaan, destijds een school met veel aandacht voor kunst en cultuur. Ik voelde mij daar als een vis in het water en deed graag mee aan de talentenjachten, school musicals en speelde in het schoolorkest. Inmiddels had ik mijn harp ingeruild voor een basgitaar, wat natuurlijk veel stoerder was als 15-jarige, en ik speelde in diverse bandjes waar ik ook mee optrad. 

Helaas wordt er tegenwoordig in zowel het voortgezet onderwijs als in het basisonderwijs steeds minder aandacht besteed aan muziek en cultuureducatie. Het doet mij dan ook een beetje pijn dat er waarschijnlijk meer dan genoeg kinderen, net zoals ik, dyslectisch zijn en niet de kans krijgen om uit te vinden waar hun talenten liggen. Cultuureducatie verdient een belangrijke plek in het basisonderwijs om de culturele loopbaan van leerlingen te bevorderen, om kunst en cultuur toegankelijk te maken en kinderen voor te bereiden op deelname aan de maatschappij. Het is niet vanzelfsprekend dat kinderen in hun vrije tijd op muziekles gaan, vaak een gebrek aan financiële middelen.

Muziek heeft altijd een rode draad door mijn leven gevormd en heeft ervoor gezorgd dat ik ben geworden wie ik nu ben. Afgestudeerd van het HBO, werkzaam bij Poppodium de Meester (waar mijn rocksterren carrière ooit begon en ook weer eindigde), als freelance (muziek)fotograaf en natuurlijk als productieleider bij Groot Wild.

Alsof je op safari bent met een stel apengapers - door Beri Shalmashi | Gastblog 2 |

- Dit Gastblog is geschreven door Beri Shalmashi. Beri is schrijver, regisseur en programmaleider bij Avanti Almere. -

Het was een natte dag, maar die hebben we wel vaker in Nederland. Mijn zusje en ik, nee niet die van Groot Wild, maar die andere, liepen mee met een groepje bezoekers van 2089 – een wandelproductie. Stiekem kwam ik vooral om ons zusje Biza te supporten. Want ik houd niet zo van wandelproducties, dacht ik. Ik zit het liefst met mijn billen op een stoel terwijl zangers, acteurs en muzikanten zich voor me uitsloven op de bühne. Zo’n productie waarbij je wandelt van het een naar het ander, het lijkt alsof je op safari bent met een stel apengapers en iedereen kan je zien apengapen tussen het winkelende publiek.

Maar 2089 was niets van dat. 2089 was hilarisch, prachtig, verrassend: het festival-achtige polsbandje dat je kreeg, de muziek, de verhalen, de sfeer, de locaties, de dans. De grootste verrassing van de hele middag vond plaats in een leegstaand winkelpand, midden tussen het shoppende publiek. We mochten naar binnen op een plek waar ik nog nooit was geweest en na alle toeters en bellen en pracht van de andere minivoorstellingen, kon weinig mijn verwachtingen nog overtreffen. Maar dat lukte. Moeiteloos.

Er was een minishow die me het gevoel gaf alsof ik heel ver van Almere was, en juist midden in de diverse stad tegelijk. Echt tussen de mensen. Daar zat ik dan op de vloer van een leeg pand, bovenuit iedereen te klappen. De kleuren, de muziek, het licht, de kleding. Tientallen kinderen in kleurrijke outfits dansten op vrolijke, bombastische muziek. We zaten ineens in een Bollywoodfilm.

Bollywood dansgroep  Desi Rhythms  tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Bollywood dansgroep Desi Rhythms tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Ik dacht dat ik Almere goed kende, maar dat er jonge talenten zijn die ons zo even mee naar de meest fascinerende industrie van India transporteren, dat had ik niet verwacht. Het was een wilde show, met glitters en bloemen toe.

En toen stonden we ook zo weer buiten. Terug in het centrum van Almere. De zon scheen, de muziek echode nog door mijn hoofd. Een Hindoestaanse vrouw liep met haar boodschappen vlak langs ons en ik zweer, ze neuriede een deuntje uit de voorstelling. Er dwarrelde wat glitter neer. De stad werd weer een beetje mooier.

Ik houd niet zo van wandelproducties. Maar 2089 zette de binnenwereld van Almeerders zo buiten neer, midden in de stad. Daar houd ik van, dat je even een kijkje mag nemen bij de ander. Dat je de rijkdom van Almere met elkaar deelt. Ik hoop dat Groot Wild in 2089, het jaar waarin de overkoepelende voorstelling zich afspeelde, zich nog steeds bezig mag houden met de verhalen van Almere. Met alle bandjes, dansgroepen en Bollywoodsterren die de stad tegen die tijd heeft weten te verzamelen.