Groots én Wild | Luchtalarm Blog 2 |

- Dit blog is geschreven door Chantal Demarteau, verantwoordelijke voor de artistieke lijn van Groot Wild -

Almere is op zoek naar samenhang. Dat is ook niet zo gek voor een stad die vorig jaar nog maar veertig lentes jong was. Een stad ‘maken’ is het probleem niet. Men kan in principe midden in de polder een bouwproject starten waarmee een nieuwe stad is geboren. Maar hoe creëer je een identiteit en verbondenheid binnen een stad? Hoe breng je sociale cohesie tot stand? Groot Wild bestaat in de kern uit drie rasechte Almeerders die deze vraag vaak aan elkaar en aan zichzelf gesteld hebben. Hoe we tot stand zijn gekomen is een veelgehoorde vraag en daar poog ik in dit blog antwoord op te geven.

Onvrede als inspiratiebron
Ik zal maar direct toegeven dat de wens om een organisatie te starten voortkwam uit onvrede. Ik miste in Almere culturele en sociale samenhang. Er waren verschillende culturele eilandjes maar deze hadden nauwelijks interactie met elkaar. Ook de Almeerder zelf had, naar mijn idee, weinig binding met de stad, laat staan met het culturele aanbod. De continue confrontatie met dat alles was zowel irriterend als inspirerend. Nu ik er zo over nadenk was de basis voor mijn onvrede geboren tijdens het schrijven van mijn masterscriptie in 2010; een onderzoek naar de potentie van Almere om culturele hoofdstad van Europa te worden in 2018. Hierin kwamen onderwerpen naar voren als de invloed van cultuur voor New Towns maar ook wat het cultuuraanbod bij kan dragen aan burgerschap en stedelijke identiteit.

Cultuur als cement van de samenleving
Een groot aandeel van mijn scriptie bestond uit interviews met verschillende mensen uit het Almeerse culturele veld. Zij beaamden mijn these; cultuur fungeert als ‘cement van de samenleving’. Kunst zorgt voor ontmoetingen tussen inwoners van een stad, die ontmoetingen leveren een bijdrage aan de ontwikkeling van de identiteit van de stad.
Waar bleven die ontmoetingen dan? Hoe kun je ontmoetingen creëren wanneer je in een stad voornamelijk aanbod hebt dat zich afspeelt in een theaterzaal? Daar moest naar mijn idee verandering in komen. En ja, daar voelde ik haast bij. Als Almeerder, als podiumkunstenaar en als vrouw met ambitie was deze drang onontkoombaar.

GrootWild-4052.jpg

Culturele identiteit van Ally
Almere moet haar culturele identiteit nog gaan ontwikkelen. Op dit moment kijkt Almere nog te veel naar andere grote steden als haar grote voorbeeld. Naar mijn idee moet Almere juist kijken naar wat haar onderscheidt ten opzichte van andere steden, wat ons bezighoudt en bij elkaar brengt. Hier moeten de cultuurmakers op insteken zodat het culturele aanbod bijdraagt aan de (culturele) identiteit van Almere. Dit betekent dat het van belang is dat de cultuurmakers uit Almere komen of ten minste een sterke band hebben met de stad. 

De geboorte van Groot Wild
In 2013 ontstond het idee voor het oprichten van een organisatie. Ik had de behoefte om de vragen en thema's die in mijn hoofd bleven rondslingeren onder één noemer tot uiting te kunnen brengen. Toentertijd was het nog niet duidelijk dat het Groot Wild zou gaan heten. Het heeft lang geduurd voordat we een definitieve naam hadden gekozen. Het kiezen van een naam is ook heel ingewikkeld. Het is alsof je een naam voor je eigen kind moet verzinnen. En net als een kind wil je een organisatie wel een naam geven die bij haar past. Ze zit er immers haar hele leven mee opgescheept en het is bepalend voor haar imago. Je wilt natuurlijk dat zij zich ook in haar pubertijd en adolecentie en uiteindelijk in haar volwassen leven nog prettig voelt bij haar naam. Het was dus zaak om onze missie helder te hebben alvorens wij onze naam zouden bepalen. Uiteindelijk hebben wij na vele brainstormsessies besloten dat ze Groot Wild zou gaan heten.

Verbinding
Ik wilde weg van de gebane paden van de podiumkunsten. Ik wilde de wildernis in op zoek naar verbinding met Almere in thematiek, locaties en bewoners. Weg van de hokjes waarin de verschillende diciplines opereren op weg naar een gezamenlijke- brede kunstbeleving. Theater zonder drempels, theater dat zichtbaar is voor iedereen. Geen theater met grote woorden maar met Grote daden. Verbinding is het sleutelwoord.

Groot Wild
Groot Wild denkt niet in hokjes maar staat voor diversiteit zowel in disciplines, leeftijden en culturele achtergronden. Diversiteit als afspiegeling van de Almeerse samenleving. Theater over het hier en nu en daarmee theater dat de stad vertegenwoordigd zoals zij is; een New Town, een grote stad,  een diverse stad in ieder opzicht. 

Nu kan ik dat doen, met Groot Wild, met mijn twee collega's: Biza en Melissa, met de missie die we hebben en met Almere en al haar mogelijkheden.  Wij maken de stad, de stad maakt ons.

Alsof je op safari bent met een stel apengapers - door Beri Shalmashi | Gastblog 2 |

- Dit Gastblog is geschreven door Beri Shalmashi. Beri is schrijver, regisseur en programmaleider bij Avanti Almere. -

Het was een natte dag, maar die hebben we wel vaker in Nederland. Mijn zusje en ik, nee niet die van Groot Wild, maar die andere, liepen mee met een groepje bezoekers van 2089 – een wandelproductie. Stiekem kwam ik vooral om ons zusje Biza te supporten. Want ik houd niet zo van wandelproducties, dacht ik. Ik zit het liefst met mijn billen op een stoel terwijl zangers, acteurs en muzikanten zich voor me uitsloven op de bühne. Zo’n productie waarbij je wandelt van het een naar het ander, het lijkt alsof je op safari bent met een stel apengapers en iedereen kan je zien apengapen tussen het winkelende publiek.

Maar 2089 was niets van dat. 2089 was hilarisch, prachtig, verrassend: het festival-achtige polsbandje dat je kreeg, de muziek, de verhalen, de sfeer, de locaties, de dans. De grootste verrassing van de hele middag vond plaats in een leegstaand winkelpand, midden tussen het shoppende publiek. We mochten naar binnen op een plek waar ik nog nooit was geweest en na alle toeters en bellen en pracht van de andere minivoorstellingen, kon weinig mijn verwachtingen nog overtreffen. Maar dat lukte. Moeiteloos.

Er was een minishow die me het gevoel gaf alsof ik heel ver van Almere was, en juist midden in de diverse stad tegelijk. Echt tussen de mensen. Daar zat ik dan op de vloer van een leeg pand, bovenuit iedereen te klappen. De kleuren, de muziek, het licht, de kleding. Tientallen kinderen in kleurrijke outfits dansten op vrolijke, bombastische muziek. We zaten ineens in een Bollywoodfilm.

Bollywood dansgroep  Desi Rhythms  tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Bollywood dansgroep Desi Rhythms tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Ik dacht dat ik Almere goed kende, maar dat er jonge talenten zijn die ons zo even mee naar de meest fascinerende industrie van India transporteren, dat had ik niet verwacht. Het was een wilde show, met glitters en bloemen toe.

En toen stonden we ook zo weer buiten. Terug in het centrum van Almere. De zon scheen, de muziek echode nog door mijn hoofd. Een Hindoestaanse vrouw liep met haar boodschappen vlak langs ons en ik zweer, ze neuriede een deuntje uit de voorstelling. Er dwarrelde wat glitter neer. De stad werd weer een beetje mooier.

Ik houd niet zo van wandelproducties. Maar 2089 zette de binnenwereld van Almeerders zo buiten neer, midden in de stad. Daar houd ik van, dat je even een kijkje mag nemen bij de ander. Dat je de rijkdom van Almere met elkaar deelt. Ik hoop dat Groot Wild in 2089, het jaar waarin de overkoepelende voorstelling zich afspeelde, zich nog steeds bezig mag houden met de verhalen van Almere. Met alle bandjes, dansgroepen en Bollywoodsterren die de stad tegen die tijd heeft weten te verzamelen.

 

Almere, m’n kleine zusje - door Irma Scherpenkate | Gastblog 1 |

- Dit Gastblog is geschreven door Irma Scherpenkate, online editor en vertaler, houdt van eten, maar kookt amper en kent Almere op haar duimpje -


Almere is voor mij als een klein zusje: ik geef liever niet toe dat het een plek in m’n hart heeft, maar als de beledigingen te erg worden, deins ik er niet voor terug om iemand op ‘t schoolplein op z’n smoel te slaan.

En weet je? Ik geef toe: het is wel echt lekker om op een randstedelijke afterparty na “Al die prefab-woningen, één grote, grijze cultuurloze bende. Noem één iemand - behalve Ali B. - die uit die stad komt“ nog even een duit in het zakje te doen “Fúcking veel treinstations ook. En weet je Annemarie Jorritsma nog? Die kocht dus stiekem altijd het hele SlimFit-schap van de Ap leeg!” Maar sooner or later hoor je altijd “Hé, kwam jij daar zelf niet ook gewoon vandaan?” En daar sta je dan, op je moeilijk kijkend, op je lip bijtend te bedenken of je de verwantschap gaat toegeven en zo ja, in welke mate. “Uh, nog een drankje? Iemand?”

Maar jezus, wat is dat eigenlijk hypocriet. Ik houd van die stad, nu misschien nog wel meer dan toen ik er nog woonde. Toen Almere in de jaren ‘70 werd geboren, was er niet veel aan. Er was potentie om iets moois te worden, dat wel. Maar let’s face it: als je naar (andermans) baby kijkt, zie je toch ook gewoon een lichtroze blob en ergens een verre gelijkenis met iets dat ooit een mens wordt? Het wordt pas écht interessant wanneer ze gaat puberen.

Almere wil dansen. Smerige beats en harde hiphop wil ze horen, maar veel meer dan een paar danscafé’s op de Grote Markt was er niet. Natuurlijk heeft ze zich daar ook vermaakt, maar de muziek die ze thuis zo graag luisterde was op de vrijdag- en zaterdagavond ver te zoeken. Gelukkig waren de jongens van Drumpatroon niet te beroerd wat streetspice toe te voegen aan het Almeerse uitgaansmenu. Wat ooit begon als een huisfeestje, groeide al snel uit tot een avondvullend programma waarmee een grote groep jonge mensen werd voorzien van hun maandelijke dosis verses en rhymes van grote Nederlandse maar ook Amerikaanse hiphop-artiesten.

Alleen muziek luisteren is niet genoeg voor Almere. Nee, nu ze geproefd heeft van de (straat)cultuur, hang ze heerlijk dwars en tegendraads ze met artlabs zoals BG 22-24 en culturele projectgroepen (Loods4 en Groot Wild). Ze flirt met de straatkunstenaars van Kamp Seedorf, die op geheel eigen wijze de liefde verklaart aan Almere. Van muurschilderingen die de schimmige viaductjes opleuken, tot heuze Kamp ALLY-shirts. Maar Kampie houdt niet alleen van Almere en dat is meer dan vergeven. Want hoe nice is het dat jonge gasten zoals Kamp Seedorf nationale en internationale bekendheid scoren met de tekeningen van vette bekken, leidende en lijdende politici (al dan niet fictief) en andere muzikale of sportieve iconen?

Zoals iedere puber, waagt ook Almere zich aan het rebelleren. En welke evenementen kan je nu beter aangrijpen om even lekker te rellen dan bij sportwedstrijden? Ik kan nog uren doorgaan over waarom de Allyminati (de harde kern van de Almeerse Hockeyclub-supporters) de mooiste representatie van twintigers en jonge dertigers uit Almere is. Ieder weekend zo fucking hard schreeuwen voor je ploeg, ook al zijn ze niet de beste uit de klasse. Met een kater in de vieze Nederlandse zeikregen, zelfverzonnen liedjes zingen en illegaal vuurwerk afsteken. Om daarna de lege bierblikjes allemaal netjes in de prullenbak gooien want ja, het is wel je clubbie, hè!

Ook fashion-wise is Almere gegroeid. Ze haalt haar outfits niet bij de mainstream modeconcerns, maar bij een ware conceptstore met fucking vette shit. Kleding van alle merken van je favo instagraminfluencer, alles voor in huis, op je hoofd en aan je vingers kon je bij Hard Bitten and the Others vinden. Kón, ja, want ik vermoed dat de exorbitante huren van het winkelcentrum de winkel de das om heeft gedaan. Wanneer de grootste pestkop op het schoolplein iedere maand onredelijk veel van jouw zuurverdiende hijtje-voor-kawijtje-geld afpakt, kan je er net zo goed mee ophouden. Kan dáár dan verdomme niets aan gedaan worden?

Er zijn nog veel meer mensen en initiatieven die de stad groots(er) gaan maken. Je kan terugdenken en refereren aan de tijd dat Almere nog een beugeltje had en een pleister op haar bril voor haar luie oog, maar Almere wordt een lekker wijf. Ik weet het zeker. Je ziet het nu al. Voor je 't weet staan alle cool kids aan de deur (Amsterdam schurkt ook al steeds meer tegen haar aan) om stiekem met 'r te zoenen in ‘t skatepark, maar nu moet ze gewoon nog even de ongemakkelijke puberfase door.