Weet ik veel?! | Luchtalarm Blog 9 |

- Dit blog is geschreven door Loretta de Smaele, Creative Producer bij Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid -

“Dit jaar ga ik m’n droombaan zoeken, een huis of woonruimte zoeken, misschien een eventuele studie of cursus ernaast doen, een grote verre reis maken waarbij ik nieuwe plekken, culturen, mensen en talen ontdek. Dat lijkt me ook wel leuk. Als ik tijdens het maken en uitvoeren van deze plannen ook nog wekelijks uit eten kan met vriendinnen, theetjes en wijntjes hier en daar kan doen en zo af en toe (of zo zeer regelmatig) een concertje of festivalletje erbij kan pakken, is het al helemaal top. En als ik dit allemaal zo snel mogelijk, het liefst allemaal tegelijk kan doen zonder al teveel geplan en teveel uit te geven, dan is het helemaal mooi”.
Dat waren ongeveer mijn gedachten afgelopen jaar, of afgelopen jaren als ik goed terugdenk. Want, waarom niet? Het kan allemaal, toch? Toch?

Het maken van keuzes is een luxe, een verrijking, een geschenk en een voorrecht van het leven wat ik nu leid en waar velen van mijn generatiegenoten en de huidige ‘nieuwe’ generatie mee te kampen heeft. Iets waar je vooral niet over mag klagen, want ‘waar heb je het over?!’ als je hier moeite mee hebt of er überhaupt stress van ervaart. Ondertussen gaat het milieu naar z’n mallemoeren, zitten er nog steeds mensen zonder een dak boven hun hoofd, zonder eten, zonder veiligheid en ga zo maar door. Er is zoveel ellende die er in de wereld plaatsvindt en waar je ook wel dagelijks mee geconfronteerd wordt. Daar zat ik dan, in een land waar alles best wel prima geregeld is, overladen met stress, buikpijn, negatieve gedachten en gevoelens omdat ik niet goed wist welk pad te bewandelen. Relativeren kon ik wel, want natuurlijk wist en weet ik dat het altijd zoveel erger kon en dat het allemaal wel meeviel. Toch zat ik er even doorheen en had ik het gevoel alsof alle ogen op mij gericht waren met allen dezelfde vraag met een grijns op ieders gezicht: ‘Wat is je plan dan? Wat ga je nu doen dan?’ Weet ik veel…!

Ik kwam net terug van 4 maanden weg te zijn geweest. Twee maanden lang werkte ik als teen Program Specialist ik op een all girls zomerkamp in New York. Waarbij ik samen met leeftijdsgenoten honderden meisjes mocht verwelkomen, begeleiden en lesgeven. Wekelijks gaf ik workshops aan tienermeisjes uit buitenwijken die het bij lange na niet zo goed hebben als de tienermeisjes hier. Meisjes met weinig toekomstperspectief. De workshops waren bedoeld om het zelfbeeld positief te versterken, inzicht te krijgen in en het ontwikkelen van hun talenten en toekomstperspectief te creëren. En dat in een omgeving ergens in de staat New York, wat iets weg had van een Jurassic Parc film omgeving, helemaal back to basic. Dit betekende dat ik sliep in houten open hutjes samen met m’n medebegeleiders en ontelbaar insecten. Een ervaring die me helemaal terugbracht bij de essentie van het leven, me de waarde van minimalisme in alle opzichten liet inzien en me m’n eigen kern liet inzien. De waardering die je van alle kanten om je heen kreeg, het sisterhood gevoel, de openheid en de fijne oprechte vibe van het hele kamp, gaf niet alleen alle meiden zelfvertrouwen, maar ook mij. Ik was geaard en geland voor m’n gevoel. Ik zag nieuwe kansen, had nieuwe inzichten over vriendschappen, relaties, het leven en mijn normen en waarden en was klaar om een nieuwe start te maken.

metronieuws.tcdn.nl%2Ffield%2Fimage%2F9571cdb241ff5ae852ce54cd0015b821-1508677343.jpg


Eenmaal toen m’n vlucht naar huis in zicht kwam, kwam een gevoel van hopeloosheid, angst wanhoop, stress en prestatiedrang om de hoek kijken. Want erg leuk al die nieuwe ideeën en inzichten, maar in de dagen dat bij mij alles veranderde, bleef er thuis in Nederland voornamelijk veel hetzelfde. En werd je wel degelijk met een HBO diploma op zak aangekeken als je nu op een volwassen leeftijd niet ‘het volwassen’ leven zou leiden waar ‘de maatschappij’ zo gefocust op is. Waar ik eerst de volledige rust vond in het ‘volg je gevoel en dan komt het vanzelf wel’ en energie kreeg van met deze nieuwe gedachten thuis te komen, zou het nu niet meer gaan om wie ik was, wat ik had gezien of wat ik leuk vond. Nee het zou nu weer gaan? Wat is je plan? Waar ga je werken? Waarom studeer je niet? Hoe oud ben je eigenlijk? Heb je al een huis gevonden?. En zo begon m’n terugkomst van een reis met het verstand op 0 en rust, naar een mindset van m’n hersenen die overuren maakten en kortsluiting aangaven. Ineens voelde ik me oud, niet succesvol genoeg, met te weinig concrete plannen en moesten veel dingen. Ironisch dat ik de workshops die ik had gegeven, zelf ineens goed kon gebruiken.


Wat een grappige misvatting is van het niet kunnen maken van keuzes, is dat het lijkt alsof je weinig interesses hebt en eigenlijk geen idee hebt wat je van je leven wilt maken. Nu zijn er vast mensen waar dit op slaat, echter zo zou ik mezelf totaal niet definiëren. Het leuk vinden van 1001 dingen op 10 verschillende vlakken is juist wat het maken van keuzes voor mij lastig maakt. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om een aantal van deze paden uit te proberen, maar laten we eerlijk zijn, we kunnen niet verpleegkundige, music manager, evenementen organisator, muziekdocent, leerkracht, dokter worden in slechts één leven. Beetje jammer. Zo bleef ik voor een aantal maanden met kortsluiting in m’n hoofd, dezelfde gedachten door m’n hoofd afspelend op repeat staan. ‘Zou ik studeren, werk zoeken of reizen?’. Tik tak tik tak… M’n bankrekening werd er niet voller van dus werk zoeken werd een must.

LEES VOLGENDE MAAND, IN HET VOLGENDE LUCHTALARM BLOG, HET 2E DEEL VAN LORETTA’S VERHAAL 'WEET IK VEEL?!’

Almere I love/hate you (doorhalen wat niet van toepassing is) | Luchtalarm Blog 5 |

- Dit blog is geschreven door Chantal Demarteau, verantwoordelijke voor de artistieke lijn van Groot Wild -

Almere; sinds voorkort een stad waar men nog niet dood gevonden wilde worden. In 2008 werd Almere in een opinie in De Volkskrant verkozen tot de lelijkste stad van Flevoland. Een bold statement vooral omdat waarschijnlijk de meeste mensen die aan het onderzoek hebben deelgenomen nog nooit een bezoekje hadden gebracht aan onze New Town. De toenmalige burgermeester van Almere; Annemarie Jorritsma, liet in het artikel waarin de uitslag van het onderzoek bekend werd gemaakt weten dat het waarschijnlijk inderdaad om een gevalletje ‘onbekend maakt onbemind’ zou gaan. Ze nodigde alle stemmers van de poll, en alle andere mensen die nog nooit in Almere waren geweest, uit om een keer een kijkje te komen nemen.

Misschien is mijn blik ietwat gekleurd betreffende de schoonheid van de stad omdat ik er sinds mijn achtste levensjaar ben opgegroeid maar Almere als lelijkste stad van Nederland bestempelen is zeker onterecht. Natuurlijk moet Almere zich nog gaan vormen, een eigen identiteit gaan ontwikkelen. Opvallend is wel dat de mensen die nu in Almere wonen moeite hebben met verandering. Terwijl dat het ‘risico’ is van wonen in een groeiende stad. Groei is onderhevig aan verandering, en verandering hoeft niet altijd slecht te zijn.

Ikzelf ben sinds mijn 8e niet meer weggeweest uit Almere. Toen ik ging studeren maakte ik dagelijks uitstapjes naar Amsterdam en Rotterdam maar ben altijd in Almere blijven wonen, een centrale en rustige basis. Natuurlijk zag ik ook de voordelen van de andere grote steden waar ik kwam; een bruisend nachtleven, volop culturele evenementen, leuke pleintjes en restaurantjes en een gedefinieerde identiteit, want dat is waar het in Almere nog steeds een beetje aan schort, die gedefinieerde identiteit.

Publiciteitsbeeld theatertocht & festival OVER/ZICHT, door Fotolinie (www.fotolinie.nl)

Publiciteitsbeeld theatertocht & festival OVER/ZICHT, door Fotolinie (www.fotolinie.nl)

De laatste jaren is er veel veranderd in Almere. Niet alleen zijn er meer huizen en voorzieningen bijgekomen, maar ook het imago is veranderd. In 2017 pakte Almere de titel Beste Binnenstad 2017-2019. “Het Platform Binnenstadsmanagement kent de prijs iedere twee jaar toe aan de stad waar in de binnenstad de afgelopen jaren de meeste dynamiek en vernieuwing heeft plaatsgevonden of waar het beste is gekeken naar de toekomst.

In Almere liggen dus de mogelijkheden maar kan men deze in de praktijk ook bij de hoorns vatten? De laatste Jaren zit het volgens mij wel goed met het ‘bij de horens-vat-gedeelte’. Terwijl Amsterdam uit haar voegen barst krijgen mijn ouders brieven in de bus van Amsterdamse makelaars; “of ze hun huis niet willen verkopen”. Er ontspruiten nieuwe initiatieven van creatieve ondernemers, schieten broedplaatsen als paddenstoelen uit de grond, en komen young professionals na hun studie terug naar Almere omdat zij zich verbonden voelen met ‘hun stad’. Almere is begonnen aan haar nieuwe fase. Een fase waarin het woord is aan een nieuwe generatie creatievelingen die Almere zullen vormen voor de toekomst. Die de felbegeerde identiteit van Almere zullen gaan vormgeven, of beter gezegd, daar al mee bezig zijn.

Mijn ervaring met Almere is dat de mogelijkheden in theorie eindeloos zijn maar dat de praktijk nog even op zich laat wachten. Is dat erg? Nee, dat is niet erg. Maar als maker met ambities is geduld hebben vaak een schone maar ook moeilijke zaak. Stapje voor stapje maken we progressie als stad. Een stad waar nieuwe mogelijkheden zijn maar ook nog mogelijkheden ontwikkeld moeten worden. Geduld is een schone zaak maar ook iets wat bij het creëren van mogelijkheden hoort en daar wil ik graag deel van uitmaken.

Frontier Town - door Alexander del Prado | Gastblog 4 |

- Dit blog is geschreven door Alexander del Prado, singer-songwriter en bandleider van ‘the assorted travellers’. -

Frontier. Het is een Engels woord dat niet goed naar het Nederlands te vertalen is. Het omschrijft het laatste bewoonde gedeelte van een gebied voordat het verandert in een verlaten wildernis. Vanaf de ontdekking van het Amerikaans continent tot aan het eind van de 19e eeuw verschoof de frontier gestaag van de oostkust verder naar het westen, tot het jaar 1890. Toen besloot men dat er geen gebieden meer bestonden die wild en verlaten genoeg waren om de term te rechtvaardigen, en werd de frontier officieel gesloten. Maar gedurende het bestaan van dit geheimzinnige grensgebied bestond er onder velen de uitgesproken wens om er te gaan wonen. To start out West.

Ik stel me voor dat wanneer iemand destijds kenbaar maakte dat hij of zij de wens had om naar het westen te trekken er reacties konden worden verwacht als, ‘echt? Waarom dan? Er is daar toch niks?’
En in zekere zin wás er ook niks. Er was geen kerk, geen theater, geen nachtleven. Sterker nog, er waren geen winkels, geen publieke voorzieningen en er stonden geen huizen. En toch gingen ze. Duizenden, nee, honderdduizenden mensen. Ze kwamen uit New England, uit Virginia, uit de Carolina’s. En ook uit Ierland, Schotland, Engeland, Duitsland en alle andere Europese landen. Ook uit Nederland. Over de beweegredenen van deze pioniers zijn talloze boeken geschreven. Sommige daarvan staan in mijn boekenkast; veel ook niet. Hoe dan ook, ze gingen. Iets riep ze. Iets tussen alles en bijna niets. (Iets tussen Amsterdam en Emmeloord?)

The Mosses Speese familie hebben zich, omstreeks 1850, gesetteld in Nebraska.

The Mosses Speese familie hebben zich, omstreeks 1850, gesetteld in Nebraska.

Als je wilde bidden dan kon dat onder een tentzeil. Wilde je een kerk, dan moest je die zelf bouwen. De planken moest je ook zelf zagen. Er was niks. Alles kon nog gemaakt worden. Alles moest nog gemaakt worden. En dat deden de mensen. En als zodanig bepaalden ze zelf hoe deze nieuwe wereld eruit kwam te zien.
En zo veranderden huifkarren in huizen, huizen werden kleine dorpjes, dorpjes werden steden. Bakens van... nieuwigheid, in een eindeloze zee van gras waar nu Texas, Kansas, Oklahoma, Nebraska, Montana, North-Dakota en South-Dakota liggen. De prairie. The Great Plains.

Misschien waren de eerste ‘kolonisten’ in Flevoland wel uit hetzelfde hout gesneden als de mensen die destijds de oceaan overstaken, naar Amerika, en toen steeds verder naar het westen trokken. In Flevoland was er namelijk ook niks. Hier kon ook alles. Kán alles.
Mijn ouders kwamen hier wonen in 1991, een jaar voordat ik werd geboren. Toen was Almere al lang niet meer het kamp op de rand van de wildernis, de frontier town, die ze aan het allereerste begin was. Er was al een winkelcentrum, een filmhuis en er waren een paar kroegen. Maar een grote stad was ze zeker niet, o nee. Misschien was het wel Abilene, Kansas, of Laredo, Texas. Of Omaha, Nebraska.

En ik snap ook wel dat de vergelijking een keer ophoudt. Om Almere als setting voor een western te gebruiken moet je wel goed gaar zijn. En laat ik meteen van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen dat ik vind dat ons stadhuis (én de Voetnoot) qua architectuur aan een Sovjet- politiebureau doet denken. Maar als ik dan de oude foto’s van settler’s in Nebraska of Kansas bekijk, zwart-wit, met aangekoekte modder op hun laarzen, en ik hou ze naast de nieuwere foto’s van de eerste polderpioniers, dan denk ik vooral, ‘wauw, ze lijken op elkaar man. Cool.’

Polderwerkers omstreeks 1944.

Polderwerkers omstreeks 1944.

Muziek, de rode draad | Luchtalarm Blog 3 |

 - Dit blog is geschreven door Melissa Duijn, Productioneel verantwoordelijke bij Groot Wild -

Het heeft mij welgeteld anderhalf uur geduurd voordat ik de eerste zin op papier heb gezet. Achterblijven kon ik niet, zowel Biza als Chantal gingen mij al voor, er moest een blog van mijn hand komen. Sinds deze wetenschap kijk ik er al enorm tegen op. De normaal zo nuchtere en redelijk stressbestendige ik krijgt hier toch wel de kriebels van. Waarom? Ik ben dyslectisch.

Al sinds mijn jeugd merkten mijn ouders en basisschool-docenten dat ik anders was. Zelfs al in de kleuterklas bleek dat ik anders functioneerde dan de rest van de kinderen. Toen ik afgelopen week mijn kamer in het ouderlijk huis opruimde kwam ik allemaal kunstwerkjes tegen van toen ik jong was. Het merendeel van de tekeningen was ondertekend met Assilem, Melissa achterstevoren geschreven, en ook nog in spiegelbeeld. Graag had ik jullie willen vertellen dat ik toen al mijn kunstwerken maakte onder deze koele pseudoniem, maar helaas was de oorzaak dyslexie.

Toen mijn klasgenootjes begonnen te lezen in groep drie en binnen no-time door de AVI-niveaus heen schoten, bleef ik zwaar achter. Tot mijn frustratie had ik met lezen de grootste moeite, met schrijven al helemaal. Zowel van mijn ouders als remedial teachers kreeg ik dagelijks bijles tot aan groep 8. Toen ik in groep 8 de veelbesproken Cito-toets maakte kwam daaruit dat mijn lezen en schrijven ver onder het gemiddelde lag. Vanuit de basisschool kreeg ik een IVBO (individueel voorbereidend beroepsonderwijs) advies voor de middelbare school, terwijl mijn rekenen en ruimtelijk inzicht juist boven het gemiddelde lagen.

22140407_10155247651569032_1355031845_o.jpg

Ondanks dat ik me onzeker voelde en soms werd uitgemaakt voor dom omdat ik nog op AVI-Niveau 6 las in groep 8, heb ik wel een fijne basisschooltijd gehad. In groep 6 heb ik mijn grootste liefde leren kennen, muziek. Na algemene muzieklessen op het CKV kreeg ik de mogelijkheid van mijn ouders om mij te specialiseren in het bespelen van een muziek instrument; harp. Eindelijk had ik iets gevonden waar ik wél in excelleerde en beter in was dan de ‘rest’. Mede door muziek te maken heb ik meer zelfvertrouwen gekregen en vond ik iets waarin ik mij kan uiten en niet ‘anders’ door voelde.

Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, pleitten mijn ouders ervoor dat ik in mocht stromen in een HAVO/VWO-klas. Dit lukte en ik koos ervoor om naar het Helen Parkhurst te gaan, destijds een school met veel aandacht voor kunst en cultuur. Ik voelde mij daar als een vis in het water en deed graag mee aan de talentenjachten, school musicals en speelde in het schoolorkest. Inmiddels had ik mijn harp ingeruild voor een basgitaar, wat natuurlijk veel stoerder was als 15-jarige, en ik speelde in diverse bandjes waar ik ook mee optrad. 

Helaas wordt er tegenwoordig in zowel het voortgezet onderwijs als in het basisonderwijs steeds minder aandacht besteed aan muziek en cultuureducatie. Het doet mij dan ook een beetje pijn dat er waarschijnlijk meer dan genoeg kinderen, net zoals ik, dyslectisch zijn en niet de kans krijgen om uit te vinden waar hun talenten liggen. Cultuureducatie verdient een belangrijke plek in het basisonderwijs om de culturele loopbaan van leerlingen te bevorderen, om kunst en cultuur toegankelijk te maken en kinderen voor te bereiden op deelname aan de maatschappij. Het is niet vanzelfsprekend dat kinderen in hun vrije tijd op muziekles gaan, vaak een gebrek aan financiële middelen.

Muziek heeft altijd een rode draad door mijn leven gevormd en heeft ervoor gezorgd dat ik ben geworden wie ik nu ben. Afgestudeerd van het HBO, werkzaam bij Poppodium de Meester (waar mijn rocksterren carrière ooit begon en ook weer eindigde), als freelance (muziek)fotograaf en natuurlijk als productieleider bij Groot Wild.

Alsof je op safari bent met een stel apengapers - door Beri Shalmashi | Gastblog 2 |

- Dit Gastblog is geschreven door Beri Shalmashi. Beri is schrijver, regisseur en programmaleider bij Avanti Almere. -

Het was een natte dag, maar die hebben we wel vaker in Nederland. Mijn zusje en ik, nee niet die van Groot Wild, maar die andere, liepen mee met een groepje bezoekers van 2089 – een wandelproductie. Stiekem kwam ik vooral om ons zusje Biza te supporten. Want ik houd niet zo van wandelproducties, dacht ik. Ik zit het liefst met mijn billen op een stoel terwijl zangers, acteurs en muzikanten zich voor me uitsloven op de bühne. Zo’n productie waarbij je wandelt van het een naar het ander, het lijkt alsof je op safari bent met een stel apengapers en iedereen kan je zien apengapen tussen het winkelende publiek.

Maar 2089 was niets van dat. 2089 was hilarisch, prachtig, verrassend: het festival-achtige polsbandje dat je kreeg, de muziek, de verhalen, de sfeer, de locaties, de dans. De grootste verrassing van de hele middag vond plaats in een leegstaand winkelpand, midden tussen het shoppende publiek. We mochten naar binnen op een plek waar ik nog nooit was geweest en na alle toeters en bellen en pracht van de andere minivoorstellingen, kon weinig mijn verwachtingen nog overtreffen. Maar dat lukte. Moeiteloos.

Er was een minishow die me het gevoel gaf alsof ik heel ver van Almere was, en juist midden in de diverse stad tegelijk. Echt tussen de mensen. Daar zat ik dan op de vloer van een leeg pand, bovenuit iedereen te klappen. De kleuren, de muziek, het licht, de kleding. Tientallen kinderen in kleurrijke outfits dansten op vrolijke, bombastische muziek. We zaten ineens in een Bollywoodfilm.

Bollywood dansgroep  Desi Rhythms  tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Bollywood dansgroep Desi Rhythms tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Ik dacht dat ik Almere goed kende, maar dat er jonge talenten zijn die ons zo even mee naar de meest fascinerende industrie van India transporteren, dat had ik niet verwacht. Het was een wilde show, met glitters en bloemen toe.

En toen stonden we ook zo weer buiten. Terug in het centrum van Almere. De zon scheen, de muziek echode nog door mijn hoofd. Een Hindoestaanse vrouw liep met haar boodschappen vlak langs ons en ik zweer, ze neuriede een deuntje uit de voorstelling. Er dwarrelde wat glitter neer. De stad werd weer een beetje mooier.

Ik houd niet zo van wandelproducties. Maar 2089 zette de binnenwereld van Almeerders zo buiten neer, midden in de stad. Daar houd ik van, dat je even een kijkje mag nemen bij de ander. Dat je de rijkdom van Almere met elkaar deelt. Ik hoop dat Groot Wild in 2089, het jaar waarin de overkoepelende voorstelling zich afspeelde, zich nog steeds bezig mag houden met de verhalen van Almere. Met alle bandjes, dansgroepen en Bollywoodsterren die de stad tegen die tijd heeft weten te verzamelen.

 

Almere, m’n kleine zusje - door Irma Scherpenkate | Gastblog 1 |

- Dit Gastblog is geschreven door Irma Scherpenkate, online editor en vertaler, houdt van eten, maar kookt amper en kent Almere op haar duimpje -


Almere is voor mij als een klein zusje: ik geef liever niet toe dat het een plek in m’n hart heeft, maar als de beledigingen te erg worden, deins ik er niet voor terug om iemand op ‘t schoolplein op z’n smoel te slaan.

En weet je? Ik geef toe: het is wel echt lekker om op een randstedelijke afterparty na “Al die prefab-woningen, één grote, grijze cultuurloze bende. Noem één iemand - behalve Ali B. - die uit die stad komt“ nog even een duit in het zakje te doen “Fúcking veel treinstations ook. En weet je Annemarie Jorritsma nog? Die kocht dus stiekem altijd het hele SlimFit-schap van de Ap leeg!” Maar sooner or later hoor je altijd “Hé, kwam jij daar zelf niet ook gewoon vandaan?” En daar sta je dan, op je moeilijk kijkend, op je lip bijtend te bedenken of je de verwantschap gaat toegeven en zo ja, in welke mate. “Uh, nog een drankje? Iemand?”

Maar jezus, wat is dat eigenlijk hypocriet. Ik houd van die stad, nu misschien nog wel meer dan toen ik er nog woonde. Toen Almere in de jaren ‘70 werd geboren, was er niet veel aan. Er was potentie om iets moois te worden, dat wel. Maar let’s face it: als je naar (andermans) baby kijkt, zie je toch ook gewoon een lichtroze blob en ergens een verre gelijkenis met iets dat ooit een mens wordt? Het wordt pas écht interessant wanneer ze gaat puberen.

Almere wil dansen. Smerige beats en harde hiphop wil ze horen, maar veel meer dan een paar danscafé’s op de Grote Markt was er niet. Natuurlijk heeft ze zich daar ook vermaakt, maar de muziek die ze thuis zo graag luisterde was op de vrijdag- en zaterdagavond ver te zoeken. Gelukkig waren de jongens van Drumpatroon niet te beroerd wat streetspice toe te voegen aan het Almeerse uitgaansmenu. Wat ooit begon als een huisfeestje, groeide al snel uit tot een avondvullend programma waarmee een grote groep jonge mensen werd voorzien van hun maandelijke dosis verses en rhymes van grote Nederlandse maar ook Amerikaanse hiphop-artiesten.

Alleen muziek luisteren is niet genoeg voor Almere. Nee, nu ze geproefd heeft van de (straat)cultuur, hang ze heerlijk dwars en tegendraads ze met artlabs zoals BG 22-24 en culturele projectgroepen (Loods4 en Groot Wild). Ze flirt met de straatkunstenaars van Kamp Seedorf, die op geheel eigen wijze de liefde verklaart aan Almere. Van muurschilderingen die de schimmige viaductjes opleuken, tot heuze Kamp ALLY-shirts. Maar Kampie houdt niet alleen van Almere en dat is meer dan vergeven. Want hoe nice is het dat jonge gasten zoals Kamp Seedorf nationale en internationale bekendheid scoren met de tekeningen van vette bekken, leidende en lijdende politici (al dan niet fictief) en andere muzikale of sportieve iconen?

Zoals iedere puber, waagt ook Almere zich aan het rebelleren. En welke evenementen kan je nu beter aangrijpen om even lekker te rellen dan bij sportwedstrijden? Ik kan nog uren doorgaan over waarom de Allyminati (de harde kern van de Almeerse Hockeyclub-supporters) de mooiste representatie van twintigers en jonge dertigers uit Almere is. Ieder weekend zo fucking hard schreeuwen voor je ploeg, ook al zijn ze niet de beste uit de klasse. Met een kater in de vieze Nederlandse zeikregen, zelfverzonnen liedjes zingen en illegaal vuurwerk afsteken. Om daarna de lege bierblikjes allemaal netjes in de prullenbak gooien want ja, het is wel je clubbie, hè!

Ook fashion-wise is Almere gegroeid. Ze haalt haar outfits niet bij de mainstream modeconcerns, maar bij een ware conceptstore met fucking vette shit. Kleding van alle merken van je favo instagraminfluencer, alles voor in huis, op je hoofd en aan je vingers kon je bij Hard Bitten and the Others vinden. Kón, ja, want ik vermoed dat de exorbitante huren van het winkelcentrum de winkel de das om heeft gedaan. Wanneer de grootste pestkop op het schoolplein iedere maand onredelijk veel van jouw zuurverdiende hijtje-voor-kawijtje-geld afpakt, kan je er net zo goed mee ophouden. Kan dáár dan verdomme niets aan gedaan worden?

Er zijn nog veel meer mensen en initiatieven die de stad groots(er) gaan maken. Je kan terugdenken en refereren aan de tijd dat Almere nog een beugeltje had en een pleister op haar bril voor haar luie oog, maar Almere wordt een lekker wijf. Ik weet het zeker. Je ziet het nu al. Voor je 't weet staan alle cool kids aan de deur (Amsterdam schurkt ook al steeds meer tegen haar aan) om stiekem met 'r te zoenen in ‘t skatepark, maar nu moet ze gewoon nog even de ongemakkelijke puberfase door.