Weet ik veel?! | Luchtalarm Blog 9 |

- Dit blog is geschreven door Loretta de Smaele, Creative Producer bij Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid -

“Dit jaar ga ik m’n droombaan zoeken, een huis of woonruimte zoeken, misschien een eventuele studie of cursus ernaast doen, een grote verre reis maken waarbij ik nieuwe plekken, culturen, mensen en talen ontdek. Dat lijkt me ook wel leuk. Als ik tijdens het maken en uitvoeren van deze plannen ook nog wekelijks uit eten kan met vriendinnen, theetjes en wijntjes hier en daar kan doen en zo af en toe (of zo zeer regelmatig) een concertje of festivalletje erbij kan pakken, is het al helemaal top. En als ik dit allemaal zo snel mogelijk, het liefst allemaal tegelijk kan doen zonder al teveel geplan en teveel uit te geven, dan is het helemaal mooi”.
Dat waren ongeveer mijn gedachten afgelopen jaar, of afgelopen jaren als ik goed terugdenk. Want, waarom niet? Het kan allemaal, toch? Toch?

Het maken van keuzes is een luxe, een verrijking, een geschenk en een voorrecht van het leven wat ik nu leid en waar velen van mijn generatiegenoten en de huidige ‘nieuwe’ generatie mee te kampen heeft. Iets waar je vooral niet over mag klagen, want ‘waar heb je het over?!’ als je hier moeite mee hebt of er überhaupt stress van ervaart. Ondertussen gaat het milieu naar z’n mallemoeren, zitten er nog steeds mensen zonder een dak boven hun hoofd, zonder eten, zonder veiligheid en ga zo maar door. Er is zoveel ellende die er in de wereld plaatsvindt en waar je ook wel dagelijks mee geconfronteerd wordt. Daar zat ik dan, in een land waar alles best wel prima geregeld is, overladen met stress, buikpijn, negatieve gedachten en gevoelens omdat ik niet goed wist welk pad te bewandelen. Relativeren kon ik wel, want natuurlijk wist en weet ik dat het altijd zoveel erger kon en dat het allemaal wel meeviel. Toch zat ik er even doorheen en had ik het gevoel alsof alle ogen op mij gericht waren met allen dezelfde vraag met een grijns op ieders gezicht: ‘Wat is je plan dan? Wat ga je nu doen dan?’ Weet ik veel…!

Ik kwam net terug van 4 maanden weg te zijn geweest. Twee maanden lang werkte ik als teen Program Specialist ik op een all girls zomerkamp in New York. Waarbij ik samen met leeftijdsgenoten honderden meisjes mocht verwelkomen, begeleiden en lesgeven. Wekelijks gaf ik workshops aan tienermeisjes uit buitenwijken die het bij lange na niet zo goed hebben als de tienermeisjes hier. Meisjes met weinig toekomstperspectief. De workshops waren bedoeld om het zelfbeeld positief te versterken, inzicht te krijgen in en het ontwikkelen van hun talenten en toekomstperspectief te creëren. En dat in een omgeving ergens in de staat New York, wat iets weg had van een Jurassic Parc film omgeving, helemaal back to basic. Dit betekende dat ik sliep in houten open hutjes samen met m’n medebegeleiders en ontelbaar insecten. Een ervaring die me helemaal terugbracht bij de essentie van het leven, me de waarde van minimalisme in alle opzichten liet inzien en me m’n eigen kern liet inzien. De waardering die je van alle kanten om je heen kreeg, het sisterhood gevoel, de openheid en de fijne oprechte vibe van het hele kamp, gaf niet alleen alle meiden zelfvertrouwen, maar ook mij. Ik was geaard en geland voor m’n gevoel. Ik zag nieuwe kansen, had nieuwe inzichten over vriendschappen, relaties, het leven en mijn normen en waarden en was klaar om een nieuwe start te maken.

metronieuws.tcdn.nl%2Ffield%2Fimage%2F9571cdb241ff5ae852ce54cd0015b821-1508677343.jpg


Eenmaal toen m’n vlucht naar huis in zicht kwam, kwam een gevoel van hopeloosheid, angst wanhoop, stress en prestatiedrang om de hoek kijken. Want erg leuk al die nieuwe ideeën en inzichten, maar in de dagen dat bij mij alles veranderde, bleef er thuis in Nederland voornamelijk veel hetzelfde. En werd je wel degelijk met een HBO diploma op zak aangekeken als je nu op een volwassen leeftijd niet ‘het volwassen’ leven zou leiden waar ‘de maatschappij’ zo gefocust op is. Waar ik eerst de volledige rust vond in het ‘volg je gevoel en dan komt het vanzelf wel’ en energie kreeg van met deze nieuwe gedachten thuis te komen, zou het nu niet meer gaan om wie ik was, wat ik had gezien of wat ik leuk vond. Nee het zou nu weer gaan? Wat is je plan? Waar ga je werken? Waarom studeer je niet? Hoe oud ben je eigenlijk? Heb je al een huis gevonden?. En zo begon m’n terugkomst van een reis met het verstand op 0 en rust, naar een mindset van m’n hersenen die overuren maakten en kortsluiting aangaven. Ineens voelde ik me oud, niet succesvol genoeg, met te weinig concrete plannen en moesten veel dingen. Ironisch dat ik de workshops die ik had gegeven, zelf ineens goed kon gebruiken.


Wat een grappige misvatting is van het niet kunnen maken van keuzes, is dat het lijkt alsof je weinig interesses hebt en eigenlijk geen idee hebt wat je van je leven wilt maken. Nu zijn er vast mensen waar dit op slaat, echter zo zou ik mezelf totaal niet definiëren. Het leuk vinden van 1001 dingen op 10 verschillende vlakken is juist wat het maken van keuzes voor mij lastig maakt. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om een aantal van deze paden uit te proberen, maar laten we eerlijk zijn, we kunnen niet verpleegkundige, music manager, evenementen organisator, muziekdocent, leerkracht, dokter worden in slechts één leven. Beetje jammer. Zo bleef ik voor een aantal maanden met kortsluiting in m’n hoofd, dezelfde gedachten door m’n hoofd afspelend op repeat staan. ‘Zou ik studeren, werk zoeken of reizen?’. Tik tak tik tak… M’n bankrekening werd er niet voller van dus werk zoeken werd een must.

LEES VOLGENDE MAAND, IN HET VOLGENDE LUCHTALARM BLOG, HET 2E DEEL VAN LORETTA’S VERHAAL 'WEET IK VEEL?!’

Chronisch multitasken & gezonde patronen | Luchtalarm Blog 1 |

- Dit blog is geschreven door Biza Shalmashi, verantwoordelijk voor de Zakelijke en PR gerelateerde aangelegenheden bij Groot Wild -


Mijn multitasking skills en ‘vechtersmentaliteit’ hebben me in veel situaties bijgestaan. Maar de keerzijde, dáár ga ik het nu over hebben. Het schrijven van dit blog heeft me om en nabij 100 uurtjes tik- en denkwerk gekost. Hoe het komt dat ik in slowmotion schrijf? 

Overdrivemodus
Potentievolle projecten voor Groot Wild schoten continu door mijn hoofd, slapen werd steeds vaker het s’nachts bijschaven van projectplannen, begrotingen en conceptmails. Ik communiceerde alles met mijn collega’s, de hele dag door. Ik zag overal verbeterpunten, loslaten zag ik niet als optie. De continue stress gaf ook een kick. Elke overwonnen horde voelde als een persoonlijke overwinning, als een injectie van kracht in mijn wezen. Maar het was het nooit goed genoeg, er kon altijd iets beter, veel beter. Lichamelijke klachten passeerden jarenlang de revue, slechte nachtrust, paniekaanvallen, vermoeidheid en spanningshoofdpijn. De huisarts stuurde me na ieder bezoek weer naar huis met het woordje 'stress'. Stress? Maar ik vind alles wat ik doe leuk, waar heb ik dan stress van?

Doorgeschoten
Ik verhuisde naar Almere, liet de grote stad voor wat het was en zocht stabiliteit. In mijn zoektocht naar stabiliteit dacht ik er goed aan te doen om er een baan bij te zoeken, eentje die niet projectgebonden was, zoals dat in de cultuursector vaak wel het geval is. De 'extra' baan had ik gevonden, maar de overdrivemodus waaraan ik wilde ontsnappen bleef. Geleidelijk aan huilde ik meer, maakte ik fouten die voorheen ondenkbaar waren, werd de moeheid erger, was ik vaker aan het hyperventileren en voelde ik een beklemmende druk op de borst. Slapen werd een steeds grotere opgave, ademhalen ook. Op een vrijdagmiddag ging het echt mis. De hyperventilatie-aanvallen volgden elkaar in zo'n rap tempo op dat het continu aanwezig was. Ieder geluid leek een paar gradaties harder te zijn geworden. Het pijnigde mijn zenuwstelsel. Ik raakte aan bed gekluisterd en kon alleen maar huilen. Ik voelde me een complete mislukkeling. Met mij belanden vele Nederlanders in een soortgelijke situatie; 1 op de 5 werknemers heeft te kampen met burn-out gerelateerde klachten.
 

14692471997_aa360acf66_b.jpg


Crisis? 
Of ik denk dat het vreemd is dat ik dit op mijn dertigste meemaak? Niet echt. Uit cijfers van het CBS blijkt dat een op de zeven mensen tussen 25 en 35 jaar oud met burn-outklachten rondloopt. Een overgangsfase, van de ene naar de andere fase in het leven, kan mensen over de richel duwen. Ik zit in een switch van jong en ambitieus zijn naar een soort van gezondere versie van een volwassen vrouw worden. Eentje die content is én over voldoende zelfvertrouwen beschikt, waardoor bewijsdrang en perfectionisme er niet meer zodanig toe doen. Iemand die zichzelf niet wegcijfert omwille van ‘het hogere goed’, kunst en de maatschappij in mijn geval.

Balans is geen saaie flatline
Tot mijn genoegen ben ik er de afgelopen periode achter gekomen dat ik óók geen gewaarwording van mijn angstbeeld hoef te worden; de passieve op de bank hangende ambitieloze bangerd in een huis met heel veel beige. Ik mag best af en toe een dag met een slechte serie op de bank liggen, en ik mag net zo goed zo nu en dan lyrisch zijn en een poosje ratelen over een nieuw concept voor Groot Wild. Balans is geen flatline, het leven hoeft geen groundhog day te zijn met een aaneenschakeling van identieke dagen. Gezonde balans is een flatline met uitspattingsmarges die je mentale gezondheid niet structureel aantasten. Overigens weet ik dat 'uitspattingsmarges' geen bestaande term is, maar het duidt prima wat ik duiden wil. 

Nieuwe patronen
De cultuursector is een sector die relatief weinig erkenning krijgt en daarmee ook weinig stabiliteit kent. Een sector waarvan de waarde zich niet in valuta laat uitdrukken, maar een sector waarbij de intrinsieke motivatie om erin te belanden vaak des te hoger is. De hoge werklast en emotionele betrokkenheid zijn vaak omstandigheden waardoor werknemers burn-out raken. Persoonlijke stabiliteit is een voorwaarde om in een sector als deze overeind te blijven. Het traject van herstel is een ellenlange weg, geen quick fix. Ik voel me gezegend met ieder inzicht dat ik opdoe. Met deze nieuwe inzichten ontwikkel ik gaandeweg nieuwe patronen, in denken en doen. Patronen die voor mij gezonder zijn, en een gezondere versie van mij is gezonder voor mijn collega’s, voor mijn werk, voor mijn naasten én voor Groot Wild.

Ik sta nog aan het begin van mijn herstel, dus tips and tricks van andere cultuurminnende youngster die hier persoonlijke ervaring mee hebben zijn meer dan welkom!