Weet ik veel?! | Luchtalarm Blog 9 |

- Dit blog is geschreven door Loretta de Smaele, Creative Producer bij Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid -

“Dit jaar ga ik m’n droombaan zoeken, een huis of woonruimte zoeken, misschien een eventuele studie of cursus ernaast doen, een grote verre reis maken waarbij ik nieuwe plekken, culturen, mensen en talen ontdek. Dat lijkt me ook wel leuk. Als ik tijdens het maken en uitvoeren van deze plannen ook nog wekelijks uit eten kan met vriendinnen, theetjes en wijntjes hier en daar kan doen en zo af en toe (of zo zeer regelmatig) een concertje of festivalletje erbij kan pakken, is het al helemaal top. En als ik dit allemaal zo snel mogelijk, het liefst allemaal tegelijk kan doen zonder al teveel geplan en teveel uit te geven, dan is het helemaal mooi”.
Dat waren ongeveer mijn gedachten afgelopen jaar, of afgelopen jaren als ik goed terugdenk. Want, waarom niet? Het kan allemaal, toch? Toch?

Het maken van keuzes is een luxe, een verrijking, een geschenk en een voorrecht van het leven wat ik nu leid en waar velen van mijn generatiegenoten en de huidige ‘nieuwe’ generatie mee te kampen heeft. Iets waar je vooral niet over mag klagen, want ‘waar heb je het over?!’ als je hier moeite mee hebt of er überhaupt stress van ervaart. Ondertussen gaat het milieu naar z’n mallemoeren, zitten er nog steeds mensen zonder een dak boven hun hoofd, zonder eten, zonder veiligheid en ga zo maar door. Er is zoveel ellende die er in de wereld plaatsvindt en waar je ook wel dagelijks mee geconfronteerd wordt. Daar zat ik dan, in een land waar alles best wel prima geregeld is, overladen met stress, buikpijn, negatieve gedachten en gevoelens omdat ik niet goed wist welk pad te bewandelen. Relativeren kon ik wel, want natuurlijk wist en weet ik dat het altijd zoveel erger kon en dat het allemaal wel meeviel. Toch zat ik er even doorheen en had ik het gevoel alsof alle ogen op mij gericht waren met allen dezelfde vraag met een grijns op ieders gezicht: ‘Wat is je plan dan? Wat ga je nu doen dan?’ Weet ik veel…!

Ik kwam net terug van 4 maanden weg te zijn geweest. Twee maanden lang werkte ik als teen Program Specialist ik op een all girls zomerkamp in New York. Waarbij ik samen met leeftijdsgenoten honderden meisjes mocht verwelkomen, begeleiden en lesgeven. Wekelijks gaf ik workshops aan tienermeisjes uit buitenwijken die het bij lange na niet zo goed hebben als de tienermeisjes hier. Meisjes met weinig toekomstperspectief. De workshops waren bedoeld om het zelfbeeld positief te versterken, inzicht te krijgen in en het ontwikkelen van hun talenten en toekomstperspectief te creëren. En dat in een omgeving ergens in de staat New York, wat iets weg had van een Jurassic Parc film omgeving, helemaal back to basic. Dit betekende dat ik sliep in houten open hutjes samen met m’n medebegeleiders en ontelbaar insecten. Een ervaring die me helemaal terugbracht bij de essentie van het leven, me de waarde van minimalisme in alle opzichten liet inzien en me m’n eigen kern liet inzien. De waardering die je van alle kanten om je heen kreeg, het sisterhood gevoel, de openheid en de fijne oprechte vibe van het hele kamp, gaf niet alleen alle meiden zelfvertrouwen, maar ook mij. Ik was geaard en geland voor m’n gevoel. Ik zag nieuwe kansen, had nieuwe inzichten over vriendschappen, relaties, het leven en mijn normen en waarden en was klaar om een nieuwe start te maken.

metronieuws.tcdn.nl%2Ffield%2Fimage%2F9571cdb241ff5ae852ce54cd0015b821-1508677343.jpg


Eenmaal toen m’n vlucht naar huis in zicht kwam, kwam een gevoel van hopeloosheid, angst wanhoop, stress en prestatiedrang om de hoek kijken. Want erg leuk al die nieuwe ideeën en inzichten, maar in de dagen dat bij mij alles veranderde, bleef er thuis in Nederland voornamelijk veel hetzelfde. En werd je wel degelijk met een HBO diploma op zak aangekeken als je nu op een volwassen leeftijd niet ‘het volwassen’ leven zou leiden waar ‘de maatschappij’ zo gefocust op is. Waar ik eerst de volledige rust vond in het ‘volg je gevoel en dan komt het vanzelf wel’ en energie kreeg van met deze nieuwe gedachten thuis te komen, zou het nu niet meer gaan om wie ik was, wat ik had gezien of wat ik leuk vond. Nee het zou nu weer gaan? Wat is je plan? Waar ga je werken? Waarom studeer je niet? Hoe oud ben je eigenlijk? Heb je al een huis gevonden?. En zo begon m’n terugkomst van een reis met het verstand op 0 en rust, naar een mindset van m’n hersenen die overuren maakten en kortsluiting aangaven. Ineens voelde ik me oud, niet succesvol genoeg, met te weinig concrete plannen en moesten veel dingen. Ironisch dat ik de workshops die ik had gegeven, zelf ineens goed kon gebruiken.


Wat een grappige misvatting is van het niet kunnen maken van keuzes, is dat het lijkt alsof je weinig interesses hebt en eigenlijk geen idee hebt wat je van je leven wilt maken. Nu zijn er vast mensen waar dit op slaat, echter zo zou ik mezelf totaal niet definiëren. Het leuk vinden van 1001 dingen op 10 verschillende vlakken is juist wat het maken van keuzes voor mij lastig maakt. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om een aantal van deze paden uit te proberen, maar laten we eerlijk zijn, we kunnen niet verpleegkundige, music manager, evenementen organisator, muziekdocent, leerkracht, dokter worden in slechts één leven. Beetje jammer. Zo bleef ik voor een aantal maanden met kortsluiting in m’n hoofd, dezelfde gedachten door m’n hoofd afspelend op repeat staan. ‘Zou ik studeren, werk zoeken of reizen?’. Tik tak tik tak… M’n bankrekening werd er niet voller van dus werk zoeken werd een must.

LEES VOLGENDE MAAND, IN HET VOLGENDE LUCHTALARM BLOG, HET 2E DEEL VAN LORETTA’S VERHAAL 'WEET IK VEEL?!’

Rondrennen | Luchtalarm Blog 8 |

- Dit blog is geschreven door Miriam Mikkers, leesconsulent bij De nieuwe bibliotheek, eindredacteur bij Jong in Almere en boekblogger bij Just One More Book.

Een tijdje terug heeft Groot Wild mij benaderd om een blog te schrijven, wat ik ontzettend tof vind. Maar ik moet je ook eerlijk bekennen, ik vond het moeilijk! Waar ga ik het over hebben? Over de culturele sector, mijn eigen werk in de bibliotheek? Ik besloot om beiden te doen. Sinds mijn 17e, ik ben nu 27 jaar, heb ik gewerkt in de culturele sector van Almere. Ik heb stage mogen lopen bij theater & cultureel centrum de Glasbak en bij Talent Academy. Misschien heb je mij nog rond zien rennen bij Poppodium de Meester, Popronde of op Bevrijdingsfestival Almere. Momenteel ren ik nog steeds, maar dan in de nieuwe bibliotheek Almere. Een paar jaar geleden besloot ik de opleiding te volgen om bibliothecaris te worden. En ja, de opleiding bestaat echt. Ik vind lezen namelijk leuk en fijn en heerlijk en ga maar door. Ik zet mij nu minder in voor de jongeren in de cultuursector maar des te meer om de jongeren in de bibliotheek te krijgen. Een hele uitdaging (ik weet het) en dan ga ik nog niet eens beginnen over leesbevordering.

In januari 2018 kwam het grote nieuws naar buiten. De kranten stonden er vol mee en het was overal op het nieuws. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat jongeren steeds minder boeken zijn gaan lezen. In 2006 las 65% procent tieners thuis nog af en toe een boek. In 2016 was dat 40% van de jongeren; dat is minder dan de helft. Verder is er ook een daling te vinden bij de jongvolwassenen. Dat is namelijk teruggelopen van 87% naar 49% in 2016. De grote vraag die ik mezelf dagelijks stel is: hoe kunnen we de bibliotheek weer cool, hip, tof en awesome (of welke woorden er nu ook gebruikt worden) maken onder de jongeren? Hebben we nog steeds het suffige en stoffige imago onder de jongeren?

Miriam Mikkers, met een t-shirt van de READ community aan.

Miriam Mikkers, met een t-shirt van de READ community aan.

Helaas heb ik hier het concrete antwoord niet op, sorry. Maar dat de nieuwe bibliotheek zijn best doet? Zeker weten. Binnenkort bestaat ons nieuwe filmhuis 5 jaar, is er afgelopen mei de nieuwe Hackerroom geopend, bestaat er een READ community én heeft de bibliotheek een aantal oplaadpunten voor je mobiel. Oh, en een heleboel boeken. Want daar draait het nu toch allemaal om? Natuurlijk. Lezen, literatuur, lezen voor de lijst, allemaal saai. Nee. De nieuwe bibliotheek is er voor iedereen om van alles te kunnen doen: om films te kijken, te gamen, boeken te lezen, een voorstelling te kijken, voorgelezen te worden en nog zoveel meer. We gaan mee met de tijd en natuurlijk moeten we de boeken niet vergeten, maar de bibliotheek is meer dan alleen boeken.

Je zult mij zien rondrennen in de bibliotheek, op bassischolen en  op middelbare scholen om het leesplezier te vergrote. Ook online ga ik aan de slag voor onze Almeerse jongeren, als eindredacteur voor JonginAlmere. Ik ben er nog lang niet, bibliotheek en jongeren. Maar ik ga mijn best doen, beloofd.

 

Groots én Wild | Luchtalarm Blog 2 |

- Dit blog is geschreven door Chantal Demarteau, verantwoordelijke voor de artistieke lijn van Groot Wild -

Almere is op zoek naar samenhang. Dat is ook niet zo gek voor een stad die vorig jaar nog maar veertig lentes jong was. Een stad ‘maken’ is het probleem niet. Men kan in principe midden in de polder een bouwproject starten waarmee een nieuwe stad is geboren. Maar hoe creëer je een identiteit en verbondenheid binnen een stad? Hoe breng je sociale cohesie tot stand? Groot Wild bestaat in de kern uit drie rasechte Almeerders die deze vraag vaak aan elkaar en aan zichzelf gesteld hebben. Hoe we tot stand zijn gekomen is een veelgehoorde vraag en daar poog ik in dit blog antwoord op te geven.

Onvrede als inspiratiebron
Ik zal maar direct toegeven dat de wens om een organisatie te starten voortkwam uit onvrede. Ik miste in Almere culturele en sociale samenhang. Er waren verschillende culturele eilandjes maar deze hadden nauwelijks interactie met elkaar. Ook de Almeerder zelf had, naar mijn idee, weinig binding met de stad, laat staan met het culturele aanbod. De continue confrontatie met dat alles was zowel irriterend als inspirerend. Nu ik er zo over nadenk was de basis voor mijn onvrede geboren tijdens het schrijven van mijn masterscriptie in 2010; een onderzoek naar de potentie van Almere om culturele hoofdstad van Europa te worden in 2018. Hierin kwamen onderwerpen naar voren als de invloed van cultuur voor New Towns maar ook wat het cultuuraanbod bij kan dragen aan burgerschap en stedelijke identiteit.

Cultuur als cement van de samenleving
Een groot aandeel van mijn scriptie bestond uit interviews met verschillende mensen uit het Almeerse culturele veld. Zij beaamden mijn these; cultuur fungeert als ‘cement van de samenleving’. Kunst zorgt voor ontmoetingen tussen inwoners van een stad, die ontmoetingen leveren een bijdrage aan de ontwikkeling van de identiteit van de stad.
Waar bleven die ontmoetingen dan? Hoe kun je ontmoetingen creëren wanneer je in een stad voornamelijk aanbod hebt dat zich afspeelt in een theaterzaal? Daar moest naar mijn idee verandering in komen. En ja, daar voelde ik haast bij. Als Almeerder, als podiumkunstenaar en als vrouw met ambitie was deze drang onontkoombaar.

GrootWild-4052.jpg

Culturele identiteit van Ally
Almere moet haar culturele identiteit nog gaan ontwikkelen. Op dit moment kijkt Almere nog te veel naar andere grote steden als haar grote voorbeeld. Naar mijn idee moet Almere juist kijken naar wat haar onderscheidt ten opzichte van andere steden, wat ons bezighoudt en bij elkaar brengt. Hier moeten de cultuurmakers op insteken zodat het culturele aanbod bijdraagt aan de (culturele) identiteit van Almere. Dit betekent dat het van belang is dat de cultuurmakers uit Almere komen of ten minste een sterke band hebben met de stad. 

De geboorte van Groot Wild
In 2013 ontstond het idee voor het oprichten van een organisatie. Ik had de behoefte om de vragen en thema's die in mijn hoofd bleven rondslingeren onder één noemer tot uiting te kunnen brengen. Toentertijd was het nog niet duidelijk dat het Groot Wild zou gaan heten. Het heeft lang geduurd voordat we een definitieve naam hadden gekozen. Het kiezen van een naam is ook heel ingewikkeld. Het is alsof je een naam voor je eigen kind moet verzinnen. En net als een kind wil je een organisatie wel een naam geven die bij haar past. Ze zit er immers haar hele leven mee opgescheept en het is bepalend voor haar imago. Je wilt natuurlijk dat zij zich ook in haar pubertijd en adolecentie en uiteindelijk in haar volwassen leven nog prettig voelt bij haar naam. Het was dus zaak om onze missie helder te hebben alvorens wij onze naam zouden bepalen. Uiteindelijk hebben wij na vele brainstormsessies besloten dat ze Groot Wild zou gaan heten.

Verbinding
Ik wilde weg van de gebane paden van de podiumkunsten. Ik wilde de wildernis in op zoek naar verbinding met Almere in thematiek, locaties en bewoners. Weg van de hokjes waarin de verschillende diciplines opereren op weg naar een gezamenlijke- brede kunstbeleving. Theater zonder drempels, theater dat zichtbaar is voor iedereen. Geen theater met grote woorden maar met Grote daden. Verbinding is het sleutelwoord.

Groot Wild
Groot Wild denkt niet in hokjes maar staat voor diversiteit zowel in disciplines, leeftijden en culturele achtergronden. Diversiteit als afspiegeling van de Almeerse samenleving. Theater over het hier en nu en daarmee theater dat de stad vertegenwoordigd zoals zij is; een New Town, een grote stad,  een diverse stad in ieder opzicht. 

Nu kan ik dat doen, met Groot Wild, met mijn twee collega's: Biza en Melissa, met de missie die we hebben en met Almere en al haar mogelijkheden.  Wij maken de stad, de stad maakt ons.

Chronisch multitasken & gezonde patronen | Luchtalarm Blog 1 |

- Dit blog is geschreven door Biza Shalmashi, verantwoordelijk voor de Zakelijke en PR gerelateerde aangelegenheden bij Groot Wild -


Mijn multitasking skills en ‘vechtersmentaliteit’ hebben me in veel situaties bijgestaan. Maar de keerzijde, dáár ga ik het nu over hebben. Het schrijven van dit blog heeft me om en nabij 100 uurtjes tik- en denkwerk gekost. Hoe het komt dat ik in slowmotion schrijf? 

Overdrivemodus
Potentievolle projecten voor Groot Wild schoten continu door mijn hoofd, slapen werd steeds vaker het s’nachts bijschaven van projectplannen, begrotingen en conceptmails. Ik communiceerde alles met mijn collega’s, de hele dag door. Ik zag overal verbeterpunten, loslaten zag ik niet als optie. De continue stress gaf ook een kick. Elke overwonnen horde voelde als een persoonlijke overwinning, als een injectie van kracht in mijn wezen. Maar het was het nooit goed genoeg, er kon altijd iets beter, veel beter. Lichamelijke klachten passeerden jarenlang de revue, slechte nachtrust, paniekaanvallen, vermoeidheid en spanningshoofdpijn. De huisarts stuurde me na ieder bezoek weer naar huis met het woordje 'stress'. Stress? Maar ik vind alles wat ik doe leuk, waar heb ik dan stress van?

Doorgeschoten
Ik verhuisde naar Almere, liet de grote stad voor wat het was en zocht stabiliteit. In mijn zoektocht naar stabiliteit dacht ik er goed aan te doen om er een baan bij te zoeken, eentje die niet projectgebonden was, zoals dat in de cultuursector vaak wel het geval is. De 'extra' baan had ik gevonden, maar de overdrivemodus waaraan ik wilde ontsnappen bleef. Geleidelijk aan huilde ik meer, maakte ik fouten die voorheen ondenkbaar waren, werd de moeheid erger, was ik vaker aan het hyperventileren en voelde ik een beklemmende druk op de borst. Slapen werd een steeds grotere opgave, ademhalen ook. Op een vrijdagmiddag ging het echt mis. De hyperventilatie-aanvallen volgden elkaar in zo'n rap tempo op dat het continu aanwezig was. Ieder geluid leek een paar gradaties harder te zijn geworden. Het pijnigde mijn zenuwstelsel. Ik raakte aan bed gekluisterd en kon alleen maar huilen. Ik voelde me een complete mislukkeling. Met mij belanden vele Nederlanders in een soortgelijke situatie; 1 op de 5 werknemers heeft te kampen met burn-out gerelateerde klachten.
 

14692471997_aa360acf66_b.jpg


Crisis? 
Of ik denk dat het vreemd is dat ik dit op mijn dertigste meemaak? Niet echt. Uit cijfers van het CBS blijkt dat een op de zeven mensen tussen 25 en 35 jaar oud met burn-outklachten rondloopt. Een overgangsfase, van de ene naar de andere fase in het leven, kan mensen over de richel duwen. Ik zit in een switch van jong en ambitieus zijn naar een soort van gezondere versie van een volwassen vrouw worden. Eentje die content is én over voldoende zelfvertrouwen beschikt, waardoor bewijsdrang en perfectionisme er niet meer zodanig toe doen. Iemand die zichzelf niet wegcijfert omwille van ‘het hogere goed’, kunst en de maatschappij in mijn geval.

Balans is geen saaie flatline
Tot mijn genoegen ben ik er de afgelopen periode achter gekomen dat ik óók geen gewaarwording van mijn angstbeeld hoef te worden; de passieve op de bank hangende ambitieloze bangerd in een huis met heel veel beige. Ik mag best af en toe een dag met een slechte serie op de bank liggen, en ik mag net zo goed zo nu en dan lyrisch zijn en een poosje ratelen over een nieuw concept voor Groot Wild. Balans is geen flatline, het leven hoeft geen groundhog day te zijn met een aaneenschakeling van identieke dagen. Gezonde balans is een flatline met uitspattingsmarges die je mentale gezondheid niet structureel aantasten. Overigens weet ik dat 'uitspattingsmarges' geen bestaande term is, maar het duidt prima wat ik duiden wil. 

Nieuwe patronen
De cultuursector is een sector die relatief weinig erkenning krijgt en daarmee ook weinig stabiliteit kent. Een sector waarvan de waarde zich niet in valuta laat uitdrukken, maar een sector waarbij de intrinsieke motivatie om erin te belanden vaak des te hoger is. De hoge werklast en emotionele betrokkenheid zijn vaak omstandigheden waardoor werknemers burn-out raken. Persoonlijke stabiliteit is een voorwaarde om in een sector als deze overeind te blijven. Het traject van herstel is een ellenlange weg, geen quick fix. Ik voel me gezegend met ieder inzicht dat ik opdoe. Met deze nieuwe inzichten ontwikkel ik gaandeweg nieuwe patronen, in denken en doen. Patronen die voor mij gezonder zijn, en een gezondere versie van mij is gezonder voor mijn collega’s, voor mijn werk, voor mijn naasten én voor Groot Wild.

Ik sta nog aan het begin van mijn herstel, dus tips and tricks van andere cultuurminnende youngster die hier persoonlijke ervaring mee hebben zijn meer dan welkom!