Weet ik veel?! | Luchtalarm Blog 9 |

- Dit blog is geschreven door Loretta de Smaele, Creative Producer bij Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid -

“Dit jaar ga ik m’n droombaan zoeken, een huis of woonruimte zoeken, misschien een eventuele studie of cursus ernaast doen, een grote verre reis maken waarbij ik nieuwe plekken, culturen, mensen en talen ontdek. Dat lijkt me ook wel leuk. Als ik tijdens het maken en uitvoeren van deze plannen ook nog wekelijks uit eten kan met vriendinnen, theetjes en wijntjes hier en daar kan doen en zo af en toe (of zo zeer regelmatig) een concertje of festivalletje erbij kan pakken, is het al helemaal top. En als ik dit allemaal zo snel mogelijk, het liefst allemaal tegelijk kan doen zonder al teveel geplan en teveel uit te geven, dan is het helemaal mooi”.
Dat waren ongeveer mijn gedachten afgelopen jaar, of afgelopen jaren als ik goed terugdenk. Want, waarom niet? Het kan allemaal, toch? Toch?

Het maken van keuzes is een luxe, een verrijking, een geschenk en een voorrecht van het leven wat ik nu leid en waar velen van mijn generatiegenoten en de huidige ‘nieuwe’ generatie mee te kampen heeft. Iets waar je vooral niet over mag klagen, want ‘waar heb je het over?!’ als je hier moeite mee hebt of er überhaupt stress van ervaart. Ondertussen gaat het milieu naar z’n mallemoeren, zitten er nog steeds mensen zonder een dak boven hun hoofd, zonder eten, zonder veiligheid en ga zo maar door. Er is zoveel ellende die er in de wereld plaatsvindt en waar je ook wel dagelijks mee geconfronteerd wordt. Daar zat ik dan, in een land waar alles best wel prima geregeld is, overladen met stress, buikpijn, negatieve gedachten en gevoelens omdat ik niet goed wist welk pad te bewandelen. Relativeren kon ik wel, want natuurlijk wist en weet ik dat het altijd zoveel erger kon en dat het allemaal wel meeviel. Toch zat ik er even doorheen en had ik het gevoel alsof alle ogen op mij gericht waren met allen dezelfde vraag met een grijns op ieders gezicht: ‘Wat is je plan dan? Wat ga je nu doen dan?’ Weet ik veel…!

Ik kwam net terug van 4 maanden weg te zijn geweest. Twee maanden lang werkte ik als teen Program Specialist ik op een all girls zomerkamp in New York. Waarbij ik samen met leeftijdsgenoten honderden meisjes mocht verwelkomen, begeleiden en lesgeven. Wekelijks gaf ik workshops aan tienermeisjes uit buitenwijken die het bij lange na niet zo goed hebben als de tienermeisjes hier. Meisjes met weinig toekomstperspectief. De workshops waren bedoeld om het zelfbeeld positief te versterken, inzicht te krijgen in en het ontwikkelen van hun talenten en toekomstperspectief te creëren. En dat in een omgeving ergens in de staat New York, wat iets weg had van een Jurassic Parc film omgeving, helemaal back to basic. Dit betekende dat ik sliep in houten open hutjes samen met m’n medebegeleiders en ontelbaar insecten. Een ervaring die me helemaal terugbracht bij de essentie van het leven, me de waarde van minimalisme in alle opzichten liet inzien en me m’n eigen kern liet inzien. De waardering die je van alle kanten om je heen kreeg, het sisterhood gevoel, de openheid en de fijne oprechte vibe van het hele kamp, gaf niet alleen alle meiden zelfvertrouwen, maar ook mij. Ik was geaard en geland voor m’n gevoel. Ik zag nieuwe kansen, had nieuwe inzichten over vriendschappen, relaties, het leven en mijn normen en waarden en was klaar om een nieuwe start te maken.

metronieuws.tcdn.nl%2Ffield%2Fimage%2F9571cdb241ff5ae852ce54cd0015b821-1508677343.jpg


Eenmaal toen m’n vlucht naar huis in zicht kwam, kwam een gevoel van hopeloosheid, angst wanhoop, stress en prestatiedrang om de hoek kijken. Want erg leuk al die nieuwe ideeën en inzichten, maar in de dagen dat bij mij alles veranderde, bleef er thuis in Nederland voornamelijk veel hetzelfde. En werd je wel degelijk met een HBO diploma op zak aangekeken als je nu op een volwassen leeftijd niet ‘het volwassen’ leven zou leiden waar ‘de maatschappij’ zo gefocust op is. Waar ik eerst de volledige rust vond in het ‘volg je gevoel en dan komt het vanzelf wel’ en energie kreeg van met deze nieuwe gedachten thuis te komen, zou het nu niet meer gaan om wie ik was, wat ik had gezien of wat ik leuk vond. Nee het zou nu weer gaan? Wat is je plan? Waar ga je werken? Waarom studeer je niet? Hoe oud ben je eigenlijk? Heb je al een huis gevonden?. En zo begon m’n terugkomst van een reis met het verstand op 0 en rust, naar een mindset van m’n hersenen die overuren maakten en kortsluiting aangaven. Ineens voelde ik me oud, niet succesvol genoeg, met te weinig concrete plannen en moesten veel dingen. Ironisch dat ik de workshops die ik had gegeven, zelf ineens goed kon gebruiken.


Wat een grappige misvatting is van het niet kunnen maken van keuzes, is dat het lijkt alsof je weinig interesses hebt en eigenlijk geen idee hebt wat je van je leven wilt maken. Nu zijn er vast mensen waar dit op slaat, echter zo zou ik mezelf totaal niet definiëren. Het leuk vinden van 1001 dingen op 10 verschillende vlakken is juist wat het maken van keuzes voor mij lastig maakt. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om een aantal van deze paden uit te proberen, maar laten we eerlijk zijn, we kunnen niet verpleegkundige, music manager, evenementen organisator, muziekdocent, leerkracht, dokter worden in slechts één leven. Beetje jammer. Zo bleef ik voor een aantal maanden met kortsluiting in m’n hoofd, dezelfde gedachten door m’n hoofd afspelend op repeat staan. ‘Zou ik studeren, werk zoeken of reizen?’. Tik tak tik tak… M’n bankrekening werd er niet voller van dus werk zoeken werd een must.

LEES VOLGENDE MAAND, IN HET VOLGENDE LUCHTALARM BLOG, HET 2E DEEL VAN LORETTA’S VERHAAL 'WEET IK VEEL?!’