Alsof je op safari bent met een stel apengapers - door Beri Shalmashi | Gastblog 2 |

- Dit Gastblog is geschreven door Beri Shalmashi. Beri is schrijver, regisseur en programmaleider bij Avanti Almere. -

Het was een natte dag, maar die hebben we wel vaker in Nederland. Mijn zusje en ik, nee niet die van Groot Wild, maar die andere, liepen mee met een groepje bezoekers van 2089 – een wandelproductie. Stiekem kwam ik vooral om ons zusje Biza te supporten. Want ik houd niet zo van wandelproducties, dacht ik. Ik zit het liefst met mijn billen op een stoel terwijl zangers, acteurs en muzikanten zich voor me uitsloven op de bühne. Zo’n productie waarbij je wandelt van het een naar het ander, het lijkt alsof je op safari bent met een stel apengapers en iedereen kan je zien apengapen tussen het winkelende publiek.

Maar 2089 was niets van dat. 2089 was hilarisch, prachtig, verrassend: het festival-achtige polsbandje dat je kreeg, de muziek, de verhalen, de sfeer, de locaties, de dans. De grootste verrassing van de hele middag vond plaats in een leegstaand winkelpand, midden tussen het shoppende publiek. We mochten naar binnen op een plek waar ik nog nooit was geweest en na alle toeters en bellen en pracht van de andere minivoorstellingen, kon weinig mijn verwachtingen nog overtreffen. Maar dat lukte. Moeiteloos.

Er was een minishow die me het gevoel gaf alsof ik heel ver van Almere was, en juist midden in de diverse stad tegelijk. Echt tussen de mensen. Daar zat ik dan op de vloer van een leeg pand, bovenuit iedereen te klappen. De kleuren, de muziek, het licht, de kleding. Tientallen kinderen in kleurrijke outfits dansten op vrolijke, bombastische muziek. We zaten ineens in een Bollywoodfilm.

 Bollywood dansgroep  Desi Rhythms  tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Bollywood dansgroep Desi Rhythms tijdens de wandelvoorstelling '2089'.

Ik dacht dat ik Almere goed kende, maar dat er jonge talenten zijn die ons zo even mee naar de meest fascinerende industrie van India transporteren, dat had ik niet verwacht. Het was een wilde show, met glitters en bloemen toe.

En toen stonden we ook zo weer buiten. Terug in het centrum van Almere. De zon scheen, de muziek echode nog door mijn hoofd. Een Hindoestaanse vrouw liep met haar boodschappen vlak langs ons en ik zweer, ze neuriede een deuntje uit de voorstelling. Er dwarrelde wat glitter neer. De stad werd weer een beetje mooier.

Ik houd niet zo van wandelproducties. Maar 2089 zette de binnenwereld van Almeerders zo buiten neer, midden in de stad. Daar houd ik van, dat je even een kijkje mag nemen bij de ander. Dat je de rijkdom van Almere met elkaar deelt. Ik hoop dat Groot Wild in 2089, het jaar waarin de overkoepelende voorstelling zich afspeelde, zich nog steeds bezig mag houden met de verhalen van Almere. Met alle bandjes, dansgroepen en Bollywoodsterren die de stad tegen die tijd heeft weten te verzamelen.