Almere, m’n kleine zusje - door Irma Scherpenkate | Gastblog 1 |

- Dit Gastblog is geschreven door Irma Scherpenkate, online editor en vertaler, houdt van eten, maar kookt amper en kent Almere op haar duimpje -


Almere is voor mij als een klein zusje: ik geef liever niet toe dat het een plek in m’n hart heeft, maar als de beledigingen te erg worden, deins ik er niet voor terug om iemand op ‘t schoolplein op z’n smoel te slaan.

En weet je? Ik geef toe: het is wel echt lekker om op een randstedelijke afterparty na “Al die prefab-woningen, één grote, grijze cultuurloze bende. Noem één iemand - behalve Ali B. - die uit die stad komt“ nog even een duit in het zakje te doen “Fúcking veel treinstations ook. En weet je Annemarie Jorritsma nog? Die kocht dus stiekem altijd het hele SlimFit-schap van de Ap leeg!” Maar sooner or later hoor je altijd “Hé, kwam jij daar zelf niet ook gewoon vandaan?” En daar sta je dan, op je moeilijk kijkend, op je lip bijtend te bedenken of je de verwantschap gaat toegeven en zo ja, in welke mate. “Uh, nog een drankje? Iemand?”

Maar jezus, wat is dat eigenlijk hypocriet. Ik houd van die stad, nu misschien nog wel meer dan toen ik er nog woonde. Toen Almere in de jaren ‘70 werd geboren, was er niet veel aan. Er was potentie om iets moois te worden, dat wel. Maar let’s face it: als je naar (andermans) baby kijkt, zie je toch ook gewoon een lichtroze blob en ergens een verre gelijkenis met iets dat ooit een mens wordt? Het wordt pas écht interessant wanneer ze gaat puberen.

Almere wil dansen. Smerige beats en harde hiphop wil ze horen, maar veel meer dan een paar danscafé’s op de Grote Markt was er niet. Natuurlijk heeft ze zich daar ook vermaakt, maar de muziek die ze thuis zo graag luisterde was op de vrijdag- en zaterdagavond ver te zoeken. Gelukkig waren de jongens van Drumpatroon niet te beroerd wat streetspice toe te voegen aan het Almeerse uitgaansmenu. Wat ooit begon als een huisfeestje, groeide al snel uit tot een avondvullend programma waarmee een grote groep jonge mensen werd voorzien van hun maandelijke dosis verses en rhymes van grote Nederlandse maar ook Amerikaanse hiphop-artiesten.

Alleen muziek luisteren is niet genoeg voor Almere. Nee, nu ze geproefd heeft van de (straat)cultuur, hang ze heerlijk dwars en tegendraads ze met artlabs zoals BG 22-24 en culturele projectgroepen (Loods4 en Groot Wild). Ze flirt met de straatkunstenaars van Kamp Seedorf, die op geheel eigen wijze de liefde verklaart aan Almere. Van muurschilderingen die de schimmige viaductjes opleuken, tot heuze Kamp ALLY-shirts. Maar Kampie houdt niet alleen van Almere en dat is meer dan vergeven. Want hoe nice is het dat jonge gasten zoals Kamp Seedorf nationale en internationale bekendheid scoren met de tekeningen van vette bekken, leidende en lijdende politici (al dan niet fictief) en andere muzikale of sportieve iconen?

Zoals iedere puber, waagt ook Almere zich aan het rebelleren. En welke evenementen kan je nu beter aangrijpen om even lekker te rellen dan bij sportwedstrijden? Ik kan nog uren doorgaan over waarom de Allyminati (de harde kern van de Almeerse Hockeyclub-supporters) de mooiste representatie van twintigers en jonge dertigers uit Almere is. Ieder weekend zo fucking hard schreeuwen voor je ploeg, ook al zijn ze niet de beste uit de klasse. Met een kater in de vieze Nederlandse zeikregen, zelfverzonnen liedjes zingen en illegaal vuurwerk afsteken. Om daarna de lege bierblikjes allemaal netjes in de prullenbak gooien want ja, het is wel je clubbie, hè!

Ook fashion-wise is Almere gegroeid. Ze haalt haar outfits niet bij de mainstream modeconcerns, maar bij een ware conceptstore met fucking vette shit. Kleding van alle merken van je favo instagraminfluencer, alles voor in huis, op je hoofd en aan je vingers kon je bij Hard Bitten and the Others vinden. Kón, ja, want ik vermoed dat de exorbitante huren van het winkelcentrum de winkel de das om heeft gedaan. Wanneer de grootste pestkop op het schoolplein iedere maand onredelijk veel van jouw zuurverdiende hijtje-voor-kawijtje-geld afpakt, kan je er net zo goed mee ophouden. Kan dáár dan verdomme niets aan gedaan worden?

Er zijn nog veel meer mensen en initiatieven die de stad groots(er) gaan maken. Je kan terugdenken en refereren aan de tijd dat Almere nog een beugeltje had en een pleister op haar bril voor haar luie oog, maar Almere wordt een lekker wijf. Ik weet het zeker. Je ziet het nu al. Voor je 't weet staan alle cool kids aan de deur (Amsterdam schurkt ook al steeds meer tegen haar aan) om stiekem met 'r te zoenen in ‘t skatepark, maar nu moet ze gewoon nog even de ongemakkelijke puberfase door.