Chronisch multitasken & gezonde patronen | Luchtalarm Blog 1 |

- Dit blog is geschreven door Biza Shalmashi, verantwoordelijk voor de Zakelijke en PR gerelateerde aangelegenheden bij Groot Wild -


Mijn multitasking skills en ‘vechtersmentaliteit’ hebben me in veel situaties bijgestaan. Maar de keerzijde, dáár ga ik het nu over hebben. Het schrijven van dit blog heeft me om en nabij 100 uurtjes tik- en denkwerk gekost. Hoe het komt dat ik in slowmotion schrijf? 

Overdrivemodus
Potentievolle projecten voor Groot Wild schoten continu door mijn hoofd, slapen werd steeds vaker het s’nachts bijschaven van projectplannen, begrotingen en conceptmails. Ik communiceerde alles met mijn collega’s, de hele dag door. Ik zag overal verbeterpunten, loslaten zag ik niet als optie. De continue stress gaf ook een kick. Elke overwonnen horde voelde als een persoonlijke overwinning, als een injectie van kracht in mijn wezen. Maar het was het nooit goed genoeg, er kon altijd iets beter, veel beter. Lichamelijke klachten passeerden jarenlang de revue, slechte nachtrust, paniekaanvallen, vermoeidheid en spanningshoofdpijn. De huisarts stuurde me na ieder bezoek weer naar huis met het woordje 'stress'. Stress? Maar ik vind alles wat ik doe leuk, waar heb ik dan stress van?

Doorgeschoten
Ik verhuisde naar Almere, liet de grote stad voor wat het was en zocht stabiliteit. In mijn zoektocht naar stabiliteit dacht ik er goed aan te doen om er een baan bij te zoeken, eentje die niet projectgebonden was, zoals dat in de cultuursector vaak wel het geval is. De 'extra' baan had ik gevonden, maar de overdrivemodus waaraan ik wilde ontsnappen bleef. Geleidelijk aan huilde ik meer, maakte ik fouten die voorheen ondenkbaar waren, werd de moeheid erger, was ik vaker aan het hyperventileren en voelde ik een beklemmende druk op de borst. Slapen werd een steeds grotere opgave, ademhalen ook. Op een vrijdagmiddag ging het echt mis. De hyperventilatie-aanvallen volgden elkaar in zo'n rap tempo op dat het continu aanwezig was. Ieder geluid leek een paar gradaties harder te zijn geworden. Het pijnigde mijn zenuwstelsel. Ik raakte aan bed gekluisterd en kon alleen maar huilen. Ik voelde me een complete mislukkeling. Met mij belanden vele Nederlanders in een soortgelijke situatie; 1 op de 5 werknemers heeft te kampen met burn-out gerelateerde klachten.
 

14692471997_aa360acf66_b.jpg


Crisis? 
Of ik denk dat het vreemd is dat ik dit op mijn dertigste meemaak? Niet echt. Uit cijfers van het CBS blijkt dat een op de zeven mensen tussen 25 en 35 jaar oud met burn-outklachten rondloopt. Een overgangsfase, van de ene naar de andere fase in het leven, kan mensen over de richel duwen. Ik zit in een switch van jong en ambitieus zijn naar een soort van gezondere versie van een volwassen vrouw worden. Eentje die content is én over voldoende zelfvertrouwen beschikt, waardoor bewijsdrang en perfectionisme er niet meer zodanig toe doen. Iemand die zichzelf niet wegcijfert omwille van ‘het hogere goed’, kunst en de maatschappij in mijn geval.

Balans is geen saaie flatline
Tot mijn genoegen ben ik er de afgelopen periode achter gekomen dat ik óók geen gewaarwording van mijn angstbeeld hoef te worden; de passieve op de bank hangende ambitieloze bangerd in een huis met heel veel beige. Ik mag best af en toe een dag met een slechte serie op de bank liggen, en ik mag net zo goed zo nu en dan lyrisch zijn en een poosje ratelen over een nieuw concept voor Groot Wild. Balans is geen flatline, het leven hoeft geen groundhog day te zijn met een aaneenschakeling van identieke dagen. Gezonde balans is een flatline met uitspattingsmarges die je mentale gezondheid niet structureel aantasten. Overigens weet ik dat 'uitspattingsmarges' geen bestaande term is, maar het duidt prima wat ik duiden wil. 

Nieuwe patronen
De cultuursector is een sector die relatief weinig erkenning krijgt en daarmee ook weinig stabiliteit kent. Een sector waarvan de waarde zich niet in valuta laat uitdrukken, maar een sector waarbij de intrinsieke motivatie om erin te belanden vaak des te hoger is. De hoge werklast en emotionele betrokkenheid zijn vaak omstandigheden waardoor werknemers burn-out raken. Persoonlijke stabiliteit is een voorwaarde om in een sector als deze overeind te blijven. Het traject van herstel is een ellenlange weg, geen quick fix. Ik voel me gezegend met ieder inzicht dat ik opdoe. Met deze nieuwe inzichten ontwikkel ik gaandeweg nieuwe patronen, in denken en doen. Patronen die voor mij gezonder zijn, en een gezondere versie van mij is gezonder voor mijn collega’s, voor mijn werk, voor mijn naasten én voor Groot Wild.

Ik sta nog aan het begin van mijn herstel, dus tips and tricks van andere cultuurminnende youngster die hier persoonlijke ervaring mee hebben zijn meer dan welkom!